Sława Tarkowska-Orzełek swoim wędrownym teatrem wprowadziła małego widza w świat dziś już prawie nikomu nieznany, świat przypominający jarmarczne teatrzyki sięgające korzeniami  średniowiecza, a kto wie czy nie dalej w prehistorię. Zaprezentowała spektakl oparty na starych ludowych opowieściach, zachowanych gdzieś w pamięci najstarszych ludzi, może archiwach etnografów, a może całkowicie wymyślony przez siebie, świat podań, baśni, starych opowieści.

W spektaklu pełnym dźwięków, wydobywanych przez różnego rodzaju instrumenty perkusyjne, glinianego ptaszka, śpiew, deklamacje, kostiumy, figurki ludzi i zwierząt przedstawiła kilka opowieści, które przeniosły widza w dawne, być może nawet prasłowiańskie widzenie świata.

W jej niezwykle ekspresyjnym przedstawieniu z zainteresowaniem uczestniczyła całkiem spora, jak na warunki pogodowe, grupa dzieci z mamami i babciami. Bardzo szybko udało się jej nawiązać dialog z małymi widzami, którzy żywo reagowali na różne sceny. Na koniec poprowadziła warsztaty wykonywania prostych lalek zwanych motankami.

Spektakl pokazał jak ważne jest przypomnienie starej ludowej tradycji i kontakt z żywym słowem i interakcja widza z aktorem, którego nie zastąpią gry komputerowe i programy telewizyjne.

Andrzej Ossowski