Pan Zygmunt jest człowiekiem o życiorysie, którym można by

obdarzyć co najmniej kilka osób. Poczynając od faktu, że nie zna ani swoich

rodziców, ani daty urodzenia, a nazwisko wybrał sobie z książki telefonicznej,

kończąc na tym, że przez wiele lat przebywał w ochronce dla dzieci, prowadzonej

przez siostry zakonne, szpitalach, sanatoriach i domach dziecka, całkowicie

sparaliżowany z powodu nieuleczalnej choroby zapalenia rogów przednich rdzenia

kręgowego, popularnie zwanej polio.

Do trzeciego roku życia oddychał i odżywiał się przy pomocy

aparatów, do siódmego życia nie mówił, jeszcze w szkole podstawowej był

kompletnie niemuzykalny. W różnych okresach, jak sam podkreśla, w cudowny,

niewytłumaczalny z punktu widzenia medycyny sposób zaczął odzyskiwać zdrowie,

jedynym śladem po przebytej chorobie jest bezwład lewej nogi. Nie były to

jedyne zmiany w jego życiu, z miernego ucznia w szkole podstawowej stał się

prymusem w technikum i bez zdawania egzaminów wstępnych został przyjęty na

studia w Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie, a potem na Akademię Ekonomiczną.

Zajmował się biocybernetyką, pracując nad zastępowaniem kończyn protezami

sterowanymi sygnałami z mózgu.

Przełom w jego życiu nastąpił po spotkaniu z Ojcem Świętym

Janem Pawłem II w Castel Gandolfo. Od tego czasu poświęcił się koncertowaniu i

dawaniu świadectwa o swoim uzdrowieniu. Mówi: „Jestem żywym przykładem dobroci

Boga. To dzięki niemu mogę tak wiele. Bez głębokiej wiary trudno byłoby mi

zrozumieć sens cierpienia”.

Słuchając jego niesamowitych możliwości głosowych i

wirtuozerskiej gry na gitarze trudno uwierzyć w Jego historię, ograniczenia, z

którymi borykał się przez wiele lat. Od wielu lat w kilku językach daje

koncerty i świadectwo swojego życia i wiary 

na całym świecie, występował w ponad trzydziestu krajach. Dochody z

koncertów i swoich płyt przeznacza na wiele dzieł pomocy chorym i

potrzebującym. Z jego wsparcia powstało 5 kościołów, szkoły dla dzieci

niepełnosprawnych, Dom Samotnej Matki w Krakowie, hospicjum św. Brata Alberta w

Dąbrowie Tarnowskiej i wiele innych dzieł charytatywnych.

tekst i

zdjęcia: Andrzej Ossowski