materiały partnera
Procedura in vitro to proces medyczny podzielony na jasno określone etapy, realizowane według ściśle ustalonego schematu. Dzięki temu para od początku wie, czego się spodziewać i na jakim etapie aktualnie się znajduje. Leczenie prowadzone jest indywidualnie, ale sam przebieg procedury pozostaje podobny niezależnie od kliniki. Eksperci z polmedis.pl przedstawiają opis wszystkich etapów – od kwalifikacji do transferu zarodka i dalszego wsparcia hormonalnego.
Proces rozpoczyna się od kwalifikacji lekarskiej, podczas której oceniana jest dokumentacja medyczna obojga partnerów. Lekarz analizuje wyniki badań hormonalnych, obrazowych i seminologicznych oraz dotychczasowy przebieg leczenia niepłodności. Na tym etapie potwierdzane są wskazania do in vitro oraz wykluczane przeciwwskazania zdrowotne. Częścią kwalifikacji są badania zakaźne, takie jak HBsAg, HCV, HIV, a u kobiety również ocena rezerwy jajnikowej na podstawie AMH i USG. Omawiany jest także rodzaj zapłodnienia – klasyczne IVF lub ICSI. Lekarz przedstawia plan leczenia oraz harmonogram kolejnych wizyt. Po zakończeniu kwalifikacji para podpisuje zgody i rozpoczyna przygotowanie do stymulacji.
Stymulacja hormonalna ma na celu uzyskanie większej liczby dojrzałych komórek jajowych w jednym cyklu. Kobieta przyjmuje leki gonadotropowe według indywidualnie dobranego schematu. W trakcie stymulacji wykonywane są regularne kontrole obejmujące USG oraz oznaczenia poziomu hormonów. Gdy pęcherzyki osiągną odpowiedni rozmiar, podawany jest zastrzyk wywołujący ich ostateczne dojrzewanie. Punkcja jajników odbywa się po około 34–36 godzinach, w krótkim znieczuleniu dożylnym. Jest to zabieg kilkunastominutowy, wykonywany pod kontrolą USG. Tego samego dnia pobierane jest również nasienie partnera lub przygotowywany materiał dawcy.
Po punkcji komórki jajowe trafiają do laboratorium embriologicznego, gdzie dochodzi do zapłodnienia metodą IVF lub ICSI. Zarodki są obserwowane przez kilka dni, najczęściej do 3. lub 5. doby rozwoju. Na podstawie ich jakości embriolog kwalifikuje zarodek do transferu lub krioprezerwacji. Transfer zarodka to bezbolesny zabieg wykonywany bez znieczulenia, przy użyciu cienkiego cewnika pod kontrolą USG. Po transferze rozpoczyna się tzw. wsparcie lutealne, czyli suplementacja progesteronu w postaci dopochwowej, doustnej lub podskórnej. Ma ona na celu utrzymanie odpowiednich warunków do implantacji zarodka. Po około 10–12 dniach wykonywane jest badanie β-hCG, które potwierdza lub wyklucza ciążę. Na tym etapie para pozostaje pod stałą opieką zespołu medycznego.
Tekst ma charakter informacyjny i nie stanowi porady medycznej. Decyzje terapeutyczne podejmowane są indywidualnie po konsultacji z lekarzem.
